دوش مرغی به صبح می‌نالید        عقل و صبرم ببرد و طاقت و هوش

یکی از   دوستان  مخلص  را         مگر   آواز  من  رسید   به   گوش

گفت گمان نمی کردم که ترا         بانگ مرغی  چنین  کند  مدهوش

گفتم این شرط آدمیت نیست        مرغ تسبیح گویان  و  من خاموش

...